SİZLE BİR YAZI PAYLAŞMAK İSTİYORUM.ASLINDA ÜSTÜNE HİÇ YORUM YAPMAK İSTEMİYORUM.AĞLAMAKTAN MAHVOLMUŞ DURUMDAYIM.DİYORUM YA BUGÜNLERDE BANA BİRŞEYLER OLDU DİYE.BUGÜN GAZETE OKURKEN BİR HABERE RASTLADIM BİR YERDEN PETROL ÇIKARMIŞLAR ŞİRKETİN SAHİBİ DİYOR Kİ 'BİR BEBEĞİM OLDU SANKİ' BEN BUGÜN BUNA BİLE AĞLADIYSAM GERİSİNİ SİZ DÜŞÜNÜN.
Canım anneme
12.05.2009
Anne olmak yüreğini ikiye bölüp içini yavrunla doldurmak mı?
Yoksa anne olmak, kendini bir gömlek gibi çıkarıp atıp yeni bir insan olmak mı?
Anne olmak canını, hiç düşünmeden yavrusunun canı için feda edebilmek mi?
Sanırım anne olmak hepsi birden olabilmek, anne olmak kucağınıza bırakılan bir melek sayesinde
yeniden doğmak, o melek sayesinde hayata tutunmak, kendinle barışmak, kendini yeniden sevebilmeyi öğrenmek… Ben aslında yedi yıllık bir hasretin ardından, tüm umutların tükendiği yerde önce canıma, sonra hayatıma merhaba diyen 30 yıllık hasretimin hasatı kızımla yaşadığım ilk anneler günümü paylaşacaktım dostlarımla.Yıllarca hep uzaktan seyrettiğim, annemli şarkılarda durgunlaştığım, geceleri uyanıp nasıl bir suçum var Rabbim, nasıl bir günah işledim ki çocuğum olmuyor diye ağladığım, zaman içinde suskunlaştığım, gülümsemelerden uzaklaştığım o uzun yedi yılın ardından bir hayal gibi çıkıp gelen vuslatımın, güzel kızımın içinde olduğu bir anneler gününü yazacaktım. Ama yazamadım.
Kendi anneliğimi değil, annemi yazmak istedi kalbim.
Daha 26 yaşında dört çocukla kocaman dünyanın, bunca insanın arasında yapayalnız kalan, çok sevgili eşini, canının öbür yarısını kaybetmiş olan annemi sizlerin de tanımasını istedim. Çok varlıklı bir ailenin yoksul gelini annem; canını, ruhunu bölerek besledi bizi. Kendini unuttu yok saydı, hayatından vazgeçti, bizi hayatı yaptı, bir Anka kuşu gibi kendi küllerinden bizi var etti. “Sen ne güzel bir annesin” dediğinde kızım bana dünyalar benim oluyor ya, anneciğim ben de sana baktıkça “ne güzel annesin” diye düşünüyorum hep, canımın her zerresiyle inan.
Bu yıl annemin anneler günü için benden bir isteği oldu. Kara gözlerindeki hüzünle bana bakarken, sesinin titrediğinin farkında bile değildi belki, “Nasıl ki” dedi, “ben senin büyüdüğünü görebildim, nasıl ki hep yanında oldum, sevdim, korudum, esirgedim, sen de kızının büyüdüğünü görebil kızım, benim sizi koruduğum, sardığım, sarıldığım gibi yavrunu sar, sarıl” dedi. “Sana yalvarıyorum kızım, bu anneler gününde bana sadece bir tek söz armağan et, kendine dikkat edeceğin, ilaçlarını içeceğin ve kontrollerini zamanında yaptıracağına dair tek bir söz. Sakın benden önce ölme kızım” diye söz istedi anneler günü haftasında annem. Ona bu duyguları yaşattığım için, ağlattığım için, kalbini acıttığım için suçladım kendimi, inanın ruhum eridi. Ölümcül hasta değilim ben, herkes de olabilen hastalıklar işte bendekilerde. Ama anne kalbi bu olsa gerek, yavrusunun bir kere canı yansa, annenin beş kez canı acıyor. Çocukluğunda anneler gününde anneme bahçemizdeki çiçeklerden ve kalbimdeki sevgiden başka bir armağan alamamış olan ben, bugün “anneciğim ne dilersin” diye sorduğumda bana sadece “senin uzun yaşamanı” diyor. Bunca yıldan sonra bile hala kendi için değil bizim için dilek diliyor.Anneciğim bu yıl anneler gününde sana verdiğim sözlerin yanında her zamanki gibi kalbimi ve kalbimin içindekileri anlatan mektubu günün ilk ışıklarıyla alıp geleceğim yanına. Senin gibi bir anne olabilir miyim bilmiyorum, senin kadar fedakar olabilir miyim bilmiyorum, acılara, düş kırıklıklarına, kayıplara, yitirilenlere senin kadar dayanıklı olabilir miyim, sana verdiğim sözü yerine getirebilir miyim hiç bilmiyorum ama bildiğim bir şey var ki; seni bana verdiği için önce Allah’ıma, benim annem olduğun için sana teşekkür ediyorum. Emeğin için, sevgin, anlayışın, hoşgörün ve daha sayamadığım binlerce güzellikler için minnettarım sana güzel annem.Seni çok seviyorum...
Figen Öcal Güneş
